Κοινωνικές και Πολιτικές Κόκκινες Γραμμές!

Όταν το απροχώρητο γίνεται ορατό, είθισται να λέει ο λαός ‘ήρθε η ώρα να τα πούμε έξω από τα δόντια’.  Στην περίπτωση την δική μας, η πλέον ορατή εξέλιξη, είναι το τρένο που έρχεται με ‘χίλια’ να ισοπεδώσει αυτήν αλλά και τις επόμενες γενιές. 

(απο mask)

Αποτελεί νόμο απαράβατο στις διαπραγματεύσεις, το να υπάρχουν οι λεγόμενες κόκκινες γραμμές. Δηλαδή, το σημείο εκείνο που σηκώνεσαι και φεύγεις από το τραπέζι ακόμη και εάν το διακύβευμα είναι να ‘χαλάσει η δουλειά’. Γιατί; Πολύ απλά διότι πρέπει να γνωρίζεις πότε η έκβαση μιας ζητούμενης συμφωνίας παίρνει τροπή περισσότερο επιζήμια από την επίτευξη της. Σημαντικό επίσης είναι, οι κόκκινες γραμμές να έχουν οριστεί ψύχραιμα και όχι υπό πίεση. Αυτονόητα δηλαδή, πριν επιχειρήσεις να διαπραγματευτείς, διότι κατά την διάρκεια της, οι πιθανότητες της ορθής κρίσης, μειώνονται γεωμετρικά.  

Αν λοιπόν οι δικές μας κόκκινες γραμμές ήταν νομισματική ένωση (και όχι Ευρωπαϊκή ένωση) πάση θυσία, τότε έχουμε εκτιμήσει ότι εμείς θα διαλύσουμε το τρένο και ότι δεν θα ισοπεδώσει το τρένο εμάς. Εάν έχουμε εκτιμήσει ότι εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, την γειτονία μας, την πόλη μας, το κράτος μας, αλλά αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι ‘άλλοι’ για εμάς, τότε ορθώς επιλέγουμε το συμφωνητικό (μνημόνιο) που εκείνοι μας συνέταξαν. Εάν έχουμε εκτιμήσει ότι αυτά που σήμερα έχουμε και αυτά που τελικά θα μας μείνουν, μετά την εφαρμογή των όρων του δικού τους συμφωνητικού, είναι σημαντικότερα από εκείνα που μπορούμε να οικοδομήσουμε εμείς για ‘εμάς’, τότε ας κάνουμε απλά υπομονή. Το καλύτερο, που εμείς έχουμε επιλέξει, ακολουθεί.

Αυτό που όμως διαφαίνεται, είναι ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του λαού, έχουν επιλέξει διαφορετικές κόκκινες γραμμές, από αυτές που εμφανώς και επισήμως (δημοψήφισμα & δύο εκλογικές διαδικασίες)  έχει οριοθετήσει η κοινωνία και ο λαός. Πώς; Επιλέγοντας να παραμορφώσουν την ανάγνωση της λαϊκής ετυμηγορίας.  

Έξω από τα δόντια λοιπόν! Προκαλούν μια επερχόμενη κοινωνική αναταραχή με απρόβλεπτες συνέπειες. Με την πολιτική επιλογή του διαίρει και βασίλευε, ίσως ο μοναδικός, τελικά ευνοημένος, να είναι ο συντάκτης των όρων της συμφωνίας! Ο διαιρεμένος λαός και ο 'απαξιωμένος' πολιτικός, είναι σίγουρα οι χαμένοι της υπόθεσης. Κι αν σε μία επιχειρηματική διαπραγμάτευση που το διακύβευμα είναι ‘μια κακή συμφωνία’ ή ‘λουκέτο’, η λύση μπορεί να είναι ακόμα και στην κακή συμφωνία, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Τα κράτη και τα έθνη, δεν κινδυνεύουν από λουκέτο πάρα μόνο από κατακτητικές, εθελούσιες ή μη, υποδουλώσεις και εσωτερικές ελάσσονες ή μείζονες μορφές φασισμού!

mask